GRONDTRAUMA VASTGEZET

Hoe is dit trauma ontstaan?

Dit trauma is ontstaan, omdat je ooit – bijvoorbeeld in een gevangenis – vastgezet bent, door aan handen en/of voeten geketend te worden. In die situatie kon je geen kant op. Je bewegingsvrijheid was je letterlijk ontnomen, en daardoor had je ook figuurlijk het gevoel dat je helemaal vast zat. Door de uitzichtloosheid en onzekerheid verviel je tot moedeloosheid en wanhoop. Het levensthema dat voor jou een rol speelt is:
“vrijheid” versus “vastzitten”. Het effect van dit Grondtrauma kan zich doen gelden, wanneer je in je huidige leven opnieuw bang bent je vrijheid te verliezen.

Als je in je leven situaties meemaakt waarbij je niet weet waar je aan toe bent en je het gevoel hebt als een kat in het nauw te zitten, kan dit oude schrikreacties oproepen, waardoor je snel in paniek raakt. De energie van het trauma maakt dat je in dit leven allergisch bent voor aantasting van je vrijheid. Als jij je op een of andere manier zowel letterlijk al figuurlijk in je vrijheid belemmerd voelt, kan dat buitengewoon angstig en onveilig aanvoelen. Deze angst kan zich ook openbaren als je te maken krijgt met starre denkbeelden waar je bij andere mensen tegenaan botst. Als er te weinig ruimdenkendheid is, krijg je het gevoel dat je vrijheid wordt ingeperkt. Omdat je denkt dat je vrijheid van iets of iemand afhangt, is de kans groot dat je jezelf ertoe laat verleiden iemand te willen veranderen. In de hoop dat de ander ruimdenkender wordt, fixeer je je dan wellicht teveel op wat die ander gezegd of gedaan heeft, en wat jou niet zint.
Met jouw oordeel pin je de ander dan als het ware vast op dat wat in jouw ogen niet terecht was. Maar zodoende geef je zowel jezelf als de ander geen ruimte meer. Er is dan geen sprake van vrijheid. Wat is vrijheid immers als mensen voortdurend geketend zijn aan denkbeelden, waarmee ze elkaar gevangen houden? Vrijheid kan pas bestaan als ieder voor zichzelf de ruimte krijgt zelf te bepalen wat hij denkt, voelt en wil.

 Wat kan jou helpen om tot bevrijding te komen?

 Als je ooit te maken hebt gehad met dit trauma, is het voor jou aan de orde ruimdenkend te zijn. Je ruimdenkend opstellen voorkomt dat je aan oude denkbeelden en overlevingsstrategieën blijft vasthouden. Andere mensen en situaties zijn meestal moeilijk te veranderen. Wat je wel kunt veranderen is de houding ten opzichte van alles wat je in je leven overkomt. Met ruimdenkendheid kun je inzien dat wat vandaag goed is, morgen slecht kan zijn. Wat op dit moment in jouw ogen slecht is, kan in een andere situatie van waarde zijn. Door te oordelen en te beschuldigen maak je jezelf afhankelijk.
Zodra we namelijk vastzitten in een oordeel wordt elk vooropgezet idee tot een tralie die het zien van de waarheid tegenhoudt. Oordelen houden ons opgesloten in een zelfgemaakte gevangenis waarvan we de deur vrijwillig achter ons dichtgetrokken hebben.
Je beseft dan niet dat de sleutel tot bevrijding voornamelijk in je eigen handen ligt.

Als jij je verantwoordelijkheid accepteert en het oordeel los kunt laten, maakt dat de weg weer vrij om je hart te openen. Dan wordt je hart de sleutel die je toegang verschaft tot de vrijheid en de deur die naar aanvaarding leidt. Innerlijke vrijheid ontstaat als je bereid bent anders naar de werkelijkheid te kijken en in vrede kunt zijn met dat wat er is. Dat kan een ommekeer in je leven teweeg brengen. Het opent nieuwe wegen en dat kan heel bevrijdend zijn!  En dat is waar jouw verlangens immers naar uit gaan!

 

Geluk en ongeluk

Dit verhaal speelt zich af in het oude China. Een oude man had een prachtig wit paard.
De keizer was zeer geïnteresseerd in dit mooie paard en bood de man er een gigantisch bedrag voor. De oude man wilde zijn paard echter voor geen goud verkopen, omdat hij het paard niet als een paard maar als zijn beste vriend beschouwde.
Ook al was hij arm, hij zou zijn paard nooit verkopen. De dorpelingen vonden dit erg onverstandig. Op een morgen trof hij het paard niet in de stal.
Alle dorpelingen kwamen bijeen en riepen: ”Wat ben jij een domoor! Het zou beter geweest zijn als je je paard wel aan de keizer verkocht had, want dan was je nu rijk geweest. Stel je voor dat je paard gestolen is, dan heb je nu helemaal niks meer. Wat een ongeluk!”

De oude man zei: “Zeg dat niet. Hoe weten jullie of dit besluit mij ongelukkig maakt en of het een ongeluk is?
Dingen kunnen immers in het leven altijd weer veranderen! Het enige dat je kunt zeggen is dat het paard niet in de stal is. Of het een ongeluk is of een zegen, weet ik niet. Wie weet wat hierna komt?”

De dorpelingen lachten de oude man uit. Ze hadden altijd al geweten dat hij een beetje gek was. Maar na enkele dagen keerde het paard plotseling op een nacht terug. Hij was niet gestolen, hij was zelf ontsnapt, de wildernis in. En hij kwam niet alleen terug, hij had ook nog zes wilde paarden met zich meegenomen. Toen de dorpelingen dit zagen zeiden ze tegen de oude man dat hij misschien toch wel gelijk had, omdat dingen soms anders lopen dan je denkt. “Wat een geluk!” juichten ze in koor. “Nu ben je een rijk man.”

De oude man dacht een ogenblik na en sprak: “Hoe weten jullie dat het een geluk is?
Wie weet of het een zegen is of niet? Het enige dat je kunt zeggen is dat het paard terug is.”

`s Middags besloot de enige zoon van de oude man een tocht op een van de wilde paarden te maken. Hij viel van het paard en brak zijn been. De dorpelingen kwamen weer naar de oude man toe en riepen in koor: “Wat een ongeluk voor jou dat je zoon van het paard is gevallen en niet meer goed kan lopen. Jouw zoon was je enige steun. Nu ben je armer dan ooit en heb je niemand meer die je bij je werk kan helpen.”

De oude man antwoordde hen net als voorheen: “Hoe weten jullie dat het een ongeluk is? Zeg alleen dat mijn zoon zijn been heeft gebroken. Niemand weet of dit een ongeluk is of een zegen.”

Nog diezelfde week kwamen de soldaten van de keizer naar het dorp om alle jongemannen te ronselen voor de ophanden zijnde oorlog. Alleen de zoon van de oude man namen ze niet mee omdat die niet kon lopen. Alle dorpelingen waren heel verdrietig omdat ze vreesden dat de meeste jongemannen nooit meer terug zouden komen.
Ze kwamen naar de oude man en zeiden: ”Je had gelijk oude man, voor jou is dat wat je zoon overkomen is achteraf toch een zegen gebleken. Misschien is je zoon dan wel kreupel, maar hij is nog steeds bij je. Onze zonen zijn wellicht voorgoed verdwenen.”

De oude man zei: “Jullie gaan maar door en door met oordelen.
Zeg alleen dit, dat jullie zonen zijn gedwongen om in dienst te gaan en mijn zoon dat niet is. In werkelijkheid weten we niet hoe iets loopt en of iets goed of slecht is en hoe iets afloopt. Niemand weet het!”

Meld je aan voor de nieuwsbrief

 

Schrijf je in voor de nieuwsbrief om een paar keer per jaar het laatste nieuws te ontvangen.

 

Wij gaan netjes om met uw privacy zoals beschreven in onze Algemene Voorwaarden.

Je hebt je met succes ingeschreven!

Pin It on Pinterest

Share This